خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را
۲
دشمنِ خونخوار را کوته به احسان ساز، دستهیچ زنجیری به از سیری نباشد شیر را
۳
حسن را خطِ غبارش بی‌نیاز از زلف کرداحتیاجِ دام نبود خاکِ دامنگیر را
۴
ریشهٔ نخلِ کهنسال از جوان افزون‌ترستبیشتر دلبستگی باشد به دنیا پیر را
صفحهٔ ۱ از ۵