خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر رادوریِ این راه، کوته می‌کند شبگیر را
۲
چشمِ حیران راست دایم حسن در مدِ نظرعکسِ پا بر‌جا بود آیینهٔ تصویر را
۳
مور چون در خرمن افتد دست و پا گم می‌کندنیست ممکن سیر‌ْ دیدن حسنِ عالمگیر را
۴
می‌کند وحشت سگِ لیلی همان از سایه‌اشگر‌چه مجنون کرد رام خود پلنگ و شیر را
صفحهٔ ۱ از ۳