خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را
۲
عالمی از راستگویی دشمن ما گشته اندما چه می کردیم چون آیینه لوح پاک را
۳
خیرگی دارد ترا محروم، ورنه گلرخانهمچو شبنم از هوا گیرند چشم پاک را
۴
عقده های مشکل خود را اگر خرمن کنمتنگ گردد راه جولان گردش افلاک را
صفحهٔ ۱ از ۳