خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را
۲
چهرهٔ خورشید‌رویان را سپندی لازم استاز شبِ جمعه است نیلِ چشم‌زخم ایام را
۳
عشقِ عالمسوز می‌باید دلِ افسرده رامی‌پزد خورشیدِ تابان میوه‌های خام را
۴
نیست ممکن از زبانِ خوش کسی نقصان کندچرب‌نرمی غوطه در شِکر دهد بادام را
صفحهٔ ۱ از ۲