خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را
۲
با تهی چشمان چه سازد نعمت روی زمین؟خاک نتوانست کردن سیر چشم دام را
۳
هر که از روز سیاه نامداران غافل استمی پذیرد چون عقیق از ساده لوحی نام را
۴
خواهش بی جا مرا محروم کرد از فیض عشقبرنمی دارد کریم از سایلان ابرام را
صفحهٔ ۱ از ۳