خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کرده‌ام بر خود گوارا تلخیِ دشنام رادیده‌ام در عینِ ناکامی جمالِ کام را
۲
انتقامِ هرزه‌گویان را به خاموشی گذارتیغ می‌گوید جوابِ مرغِ بی‌هنگام را
۳
کامِ خود شیرین اگر خواهی، به کامِ خلق باشتلخ باشد کام دایم مردمِ ناکام را
۴
نقشِ موم و شعله هرگز راست ننشیند به همروی از فولاد باید سیلی ایام را
صفحهٔ ۱ از ۲