خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شورِ عشقی کو، که رسوای جهان سازد مرا؟بی‌نیاز از نام و فارغ از نشان سازد مرا
۲
چند چون آبِ گُهر باشم گره در یک مقام؟خضر راهی کو، که موجِ خوش‌عنان سازد مرا
۳
می‌گریزم در پناهِ بی‌خودی از خلق، چندخودفروشی بندهٔ این کاروان سازد مرا
۴
خوشتر از کُنجِ دهانِ یار می‌آید به چشمگوشه‌ای کز دیدهٔ مردم نهان سازد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳