خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
التفاتِ زاهدانِ خشک، تر سازد مراگرمی افسردگان افسرده‌تر سازد مرا
۲
اشکِ نیسانم، گدایی دارم از بحرِ گهرچون صدف دامانِ پاکی، تا گهر سازد مرا
۳
معنیِ دور، از لباسِ لفظ می‌گردد جدامختصر، کی این جهانِ مختصر سازد مرا
۴
شعلهٔ بی‌باک را از چوبکاری باک نیستچوبِ گل از بوی گل دیوانه‌تر سازد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲