خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مراخامشی آیینهٔ اسرار می‌سازد مرا
۲
آفتابِ غیب، فرشِ خانهٔ بی‌روزن استچشم بستن مطلعِ انوار می‌سازد مرا
۳
در میانِ مستی و هشیاریِ من پرده‌ای استنعرهٔ مستانه‌ای هشیار می‌سازد مرا
۴
سایهٔ سروی که من در پای او آسوده‌اماز شِکَر‌خوابِ عدم بیدار می‌سازد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳