خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادور‌گردی و نگاهِ دور می‌سازد مرا
۲
نیست از بی‌حاصلی نقلِ مکان در خاطرمخارِ بی برگم، زمینِ شور می‌سازد مرا
۳
چشم بر دریا ندارد کاسهٔ دریوزه‌اماشکِ نیسان چون صدف معمور می‌سازد مرا
۴
با گشادِ جبهه چون آیینه نازک‌مشربماز نظرها یک نفس مستور می‌سازد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳