خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرابی‌خودی تاجِ سرِ افلاک می‌سازد مرا
۲
در گره دایم نخواهد ماند کارم چون صدفشوخیِ گوهر گریبان‌چاک می‌سازد مرا
۳
گر‌چه چون سوزن گرانی بر زمینم دوخته استجذبهٔ آهن‌ربا چالاک می‌سازد مرا
۴
مدتی شد بار بیرون برده‌ام زین آسیاگردشِ افلاک کی غمناک می‌سازد مرا
صفحهٔ ۱ از ۴