خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا
۲
در تلاش خاکساری دارم آتش زیر پاگر سلیمان جا به دست خود دهد مور مرا
۳
حد شرعی، مست بی حد را نمی آرد به هوشنیست پروایی ز چوب دار منصور مرا
۴
در نمکدان از نمکزاری چه گنجد، ظاهرستبرنتابد تنگنای آسمان شور مرا
صفحهٔ ۱ از ۳