خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
۲
مستی بلبل به ایام خزان خواهد فتادگر به این عنوان بهار افزون کند شور مرا
۳
در کف آیینه چون سیماب باشد بی قرارگر سلیمان جا به دست خود دهد مور مرا
۴
می کشم با قامت خم گشته بار عشق راکم نمی سازد کشیدن چون کمان زور مرا
صفحهٔ ۱ از ۳