خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مراآبِ باریکِ قناعت می‌کند خرّم مرا
۲
یک سرِ سوزن تعلّق نیست با عالَم مرارشته از پا برنیارد رشتهٔ مریم مرا
۳
از شمارِ موج آگاهم ز روشن‌گوهریچون حباب از کاسهٔ زانوست جام جم مرا
۴
دامنِ پاکِ مرا چون خون نگیرد رنگِ گلچشم بر خورشیدِ تابان است چون شبنم مرا
صفحهٔ ۱ از ۵