خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
۲
شکر قطع راه را پامال کردن مشکل استخواب کردن از مروت نیست در منزل مرا
۳
شوق را عشق مجازی از زمین گیران کندنیست چون قمری نظر بر سر و پا در گل مرا
۴
بی گزند دیده بد، درد و داغ عشق بودحاصلی گر بود ازین دنیای بی حاصل مرا
صفحهٔ ۱ از ۳