خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۶۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شادی آن روزی کز راه تو بازآییدر روزن جان تابی چون ماه ز بالایی
۲
زان ماه پرافزایش آن فارغ از آرایشاین فرش زمینی را چون عرش بیارایی
۳
بس عاقل پابسته کز خویش شود رستهبس جان که ز سر گیرد قانون شکرخایی
۴
زین منزل شش گوشه بی‌مرکب و بی‌توشهبس قافله ره یابد در عالم بی‌جایی
صفحهٔ ۱ از ۳