خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا
۲
از محک افزون شود قدر زر کامل عیارسرکشی از سنگ طفلان نیست مجنون مرا
۳
پخته شد از گوشه عزلت شراب نارسمخم برون آورد از خامی فلاطون مرا
۴
معنی نازک نباشد ایمن از عین الکمالنیل چشم زخم باشد لفظ، مضمون مرا
صفحهٔ ۱ از ۲