خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلفریبی چون به جولان آورد آن ماه رامرد می باید نگه دارد عنان آه را!
۲
غافلان را گوش بر آواز طبل رحلت استهر تپیدن قاصدی باشد دل آگاه را
۳
عشق مستغنی است از تدبیر عقل حیله گرشیر کی سازد عصای خود دم روباه را؟
۴
چون شود هموار دشمن، احتیاط از کف مدهمکرها در پرده باشد آب زیر کاه را
صفحهٔ ۱ از ۲