خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده راتخم خال عیب باشد این زمین ساده را
۲
عشرت روی زمین در خاکساری بسته استبیم افتادن نمی باشد ز پا افتاده را
۳
بر سر گفتار، دل را خامشی می آوردجوش مستی در خم سربسته باشد باده را
۴
هر که پامال حوادث شد به منزل می رسداز رسیدن پیچ و خم مانع نگردد جاده را
صفحهٔ ۱ از ۲