خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را
۲
جز پشیمانی ندارد حاصلی طول املچند پیمایی مکرر این ره پیموده را؟
۳
آن که دارد آرزوی راه بی پایان عشقکاش می دید این دل و دست و قدم فرسوده را
۴
می کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتیگوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را
صفحهٔ ۱ از ۲