خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را
۲
هست در سرگشتگی آرامش صاحبدلاننیست بی گردش وجودی شعله جواله را
۳
عاشقان را قرب خوبان برنیارد از خمارقسمت از مه یک دهن خمیازه باشد هاله را
۴
کاهلان را بیشتر باشد خطر از رهروانمی زند از کاروان ها راهزن دنباله را
صفحهٔ ۱ از ۳