خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیده‌بان ناله را
۲
در خزان طی کرد بلبل داستان ناله رانیست چون افسردگی مهری دهان ناله را
۳
گرچه در سیر مقامات است کاهل اسب چوبنی به منزل می‌رساند کاروان ناله را
۴
نیست پیرآموز، درس ناله زود آشناطفل مادرزاد می‌داند زبان ناله را
صفحهٔ ۱ از ۳