خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟
۲
چاک سازند آسمان ها خیمه نیلوفریدست اگر بردارم از لب نعره مستانه را
۳
عشق اگر از حسن عالمسوز بردارد نقابشمع چون پروانه گردد گرد سر پروانه را
۴
شد مکرر می پرستی، گردش چشمی کجاست؟تا نهم بر طاق نسیان شیشه و پیمانه را
صفحهٔ ۱ از ۳