خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را
۲
محو شد در حسن آن کان ملاحت، دیده هااز زمین شور، بیرون شد نباشد دانه را
۳
عشق سازد حسن عالمسوز را در خون دلیرذوالفقار شمع باشد بال و پر پروانه را
۴
می شود در ساغر مخمور، می آب حیاتعاشقان دانند قدر جلوه مستانه را
صفحهٔ ۱ از ۴