خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه رابی قراری می دهد بال دگر پروانه را
۲
گر نباشد شمع در مد نظر پروانه راخانه روشن می کند سوز جگر پروانه را
۳
حسن سنگین دل کجا، دلسوزی عاشق کجاشمع می راند به آب از چشم تر پروانه را
۴
می شود بر شمع باد صبح آب زندگیگر شود دست حمایت بال و پر پروانه را
صفحهٔ ۱ از ۶