خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه رااختری پیوسته باشد در گذر پروانه را
۲
ذوالفقار شمع باشد بال و پر پروانه رابرنمی دارد ازان دست از کمر پروانه را
۳
نیست ممکن سر برآرد از گریبان چراغتا نمی سوزد حجاب بال و پر پروانه را
۴
می کند قایم قیامت را ز آه آتشینگر نباشد شمع بر بالای سر پروانه را
صفحهٔ ۱ از ۵