خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما
۲
نشأه سرشار در میخانه افلاک نیستصبح را خمیازه مخمور می دانیم ما
۳
جز فضای دل، به زیر آسمان هر جا که هستتنگتر از چشم تنگ مور می دانیم ما
۴
نعمت الوان ندارد غیر خون خوردن ثمرقدر نان خشک و آب شور می دانیم ما
صفحهٔ ۱ از ۵