خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خون دل را باده گلفام می دانیم ماآه را خوشتر ز خط جام می دانیم ما
۲
نیست احسان بنده کردن مردم آزاد رادانه اهل کرم را دام می دانیم ما
۳
در گلستانی که بلبل نغمه پردازی کندمطربان را مرغ بی هنگام می دانیم ما
۴
گو مزن در پیش ما منصور لاف پختگیمیوه تا بر شاخ باشد خام می دانیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳