خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راز دل را می توان دریافت از سیمای مانشأه می تابد چو رنگ از پرده مینای ما
۲
قهرمان عدل چون پرسش کند روز حساباز بهشت عافیت خاری نگیرد پای ما
۳
گرچه او هرگز نمی گیرد ز حال ما خبردرد او هر شب خبر گیرد ز سر تا پای ما
۴
از دل پر خون ما بی چاشنی نتوان گذشتخون رغبت را به جوش آرد می حمرای ما
صفحهٔ ۱ از ۳