خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌هاماه رخسار ترا از حلقه خط هاله‌ها
۲
من که صد خونین جگر را داغ می‌دادم به طرحمی‌کنم دریوزه داغ این زمان از لاله‌ها
۳
ناله سوزان اگر از دل چنین آید به لبپرده فانوس گردد، پرده تبخاله‌ها
۴
ای که محو چشم خوبان گشته‌ای، ایمن مباشکاین بلاهای سیه دارد عجب دنباله‌ها
صفحهٔ ۱ از ۲