خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌هاگوش بر آواز سیلابند این ویرانه‌ها
۲
از نفس افتاد موج و بحر از شورش نشستهمچنان زنجیر می‌خایند این دیوانه‌ها
۳
نعمت دنیای دون پرور به استحقاق نیستصاحب گنجند اینجا بیشتر ویرانه‌ها
۴
هرکه بر داغ حوادث همچو مردان صبر کردخورد آب زندگی زین آتشین پیمانه‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳