خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا
۲
سبکروحانه خود را بر دم تیغ شهادت زنبه کوری خرج خواهی کرد تا کی نقدجان اینجا؟
۳
ز بخت سبز بیزارند، حیران گشتگان تونمی گیرد به خود عکس چمن آب روان اینجا
۴
به خون عاجزان چرخ سیه دل تشنه تر باشدسر شبنم کند خورشید تابان بر سنان اینجا
صفحهٔ ۱ از ۲