خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدادرین سنبلستان آهوی مشکین می‌شود پیدا
۲
به دامن می‌رسد چاک گریبان گل‌عذاران رابه هر محفل که آن دست نگارین می‌شود پیدا
۳
به هر صورت که باشد عشق دل را می‌دهد تسکینکه بهر کوهکن از سنگ شیرین می‌شود پیدا
۴
سیه‌روزی ندارد عشق او چون من که مجنون راز چشم شیر، شمع از بهر بالین می‌شود پیدا
صفحهٔ ۱ از ۲