خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدانواسنجی چو من در روزگاری می‌شود پیدا
۲
گرفتم سهل سوز عشق را اول، ندانستمکه صد دریای آتش از شراری می‌شود پیدا
۳
تو از سوز جگر پیمانه‌ای چون لاله پیدا کنکه از هر پاره‌سنگی چشمه‌ساری می‌شود پیدا
۴
ز فیض خاکساری دانه نخل پایداری شدتو گر از پا درآیی شهسواری می‌شود پیدا
صفحهٔ ۱ از ۴