خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدابه هر جانب که رو آری چراغی می شود پیدا
۲
چراغ لاله از صدق طلب در سنگ روشن شدبرای سینه ما نیز داغی می شود پیدا
۳
اگر مخمور پیش می نریزد آبروی خودهمان از بی دماغی ها دماغی می شود پیدا
۴
غریبی ناله را رنگینی دیگر دهد، ورنهبرای بلبل ما کنج باغی می شود پیدا
صفحهٔ ۱ از ۲