خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدامگر در پیرهن گردد تن آن سیمتن پیدا
۲
ز رخسارش خط نارسته باشد مو به مو ظاهرچنان کز آب روشن می شود عکس چمن پیدا
۳
به آب زندگی پی از سیاهی می توان بردنز خط عنبرین گردید آن تنگ دهن پیدا
۴
نگردد سد اسکندر حجاب جذبه عاشقکه شیرین را ز سنگ خاره سازد کوهکن پیدا
صفحهٔ ۱ از ۳