خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما رامگر از شعله آواز درگیرد قفس ما را
۲
ز بی دردی به درد ما نپردازند غمخوارانهمین آیینه می گیرد خبر، گاه از نفس ما را
۳
نچیدم از گرفتاری گلی هر چند از خواریز زخم خار و خس دست حمایت شد قفس ما را
۴
اگر چه پنجه ما را، ز نرمی موم می تابدزبان آهنین در ناله باشد چون جرس ما را
صفحهٔ ۱ از ۳