خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود رامکن شیرازه صحبت، کمند وحدت خود را
۲
غبار خاکساری دور باش چشم بد باشدگرامی دار چون گرد یتیمی کلفت خود را
۳
فساد طاعت بی پرده افزون است از عصیاننهان کن چون گناه از چشم مردم طاعت خود را
۴
دویدن در قفا باشد میان راه خفتن رابه آغوش لحدانداز خواب راحت خود را
صفحهٔ ۱ از ۳