خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود رانهان تا چند دارم در نمد آیینه خود را؟
۲
کسی را می رسد لاف زبردستی درین میدانکه از دشمن نخواهد وقت فرصت کینه خود را
۳
درین دریا حبابی چهره مقصود می بیندکه کرد از کاسه زانوی خود آیینه خود را
۴
چو طفلان هفته ای یک روز آزادی نمی خواهمبدل با روز شنبه می کنم آدینه خود را
صفحهٔ ۱ از ۲