خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود رانکردی گوش بر تعلیم ما تا باختی خود را
۲
ندانستی که چشم بد نکویان را زیان داردنظر بر کعبتین انداختی تا باختی خود را
۳
شد از آیینه ات نور حجاب و شرم رو گردانبه موج باده گلرنگ تا پرداختی خود را
۴
سخن از پاکی دامن مگو ای ماه تردامنکه پیش مهر کردی پشت خم، تا ساختی خود را
صفحهٔ ۱ از ۲