خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان راکه خاموشی بود کمتر، چراغ زیر دامان را
۲
نهان در خط سبز آن لعل شکر بار را بنگرندیدی زیر بال طوطیان گر شکرستان را
۳
به ریزش می توان داغ سیاهی را ز دل شستنکه باشد ابر بی باران، شب آدینه مستان را
۴
به جوش سینه من برنیاید مهر خاموشیحبابی پرده داری چون تواند کرد طوفان را؟
صفحهٔ ۱ از ۳