خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فروغ مهر باشد دیده اخترشماران راصفای ماه باشد جبهه شب زنده داران را
۲
نه هر آهی قبول افتد، نه هر اشکی اثر داردیکی گوهر شود از صد هزاران قطره، باران را
۳
نسیم ناامیدی، بد ورق گرداندنی داردمکن نومید از درگاه خود امیدواران را
۴
تو و دلجویی عاشق، زهی اندیشه باطل!غبار خط مگر آرد به یادت خاکساران را
صفحهٔ ۱ از ۳