خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی رابه طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را
۲
به استغنای مجنون حسن لیلی برنمی آیدکه ناز نازنینان است در سر، بی نیازی را
۳
اگر داری دل پاکی درآ در حلقه مستانکه اینجا آبرویی نیست دامان نمازی را
۴
خمار درد نوشان را می ناصاف می بایدتوان در خاکساری یافت ذوق خاکبازی را
صفحهٔ ۱ از ۲