خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود راچون سلیمان به پریخانه رساند خود را
۲
ما ز بی حوصلگی صلح به مینا کردیموقت آن خوش که به میخانه رساند خود را
۳
در همین نشأه شود جنت او نقد، اگرزاهد خشک به میخانه رساند خود را
۴
هر مقامی که به آن، هوش به عمری نرسددل به یک نعره مستانه رساند خود را
صفحهٔ ۱ از ۴