خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را
۲
تا چو گرداب توان ریشه رسانید به آبهمچو کشتی مکن آلوده ساحل خود را
۳
نقد هستی است گرامی تر ازان ای غافلکه کنی خرج به اندیشه باطل خود را
۴
نشود خرج زمین قطره چو گوهر گردیدبرسان زود به آرامگه دل خود را
صفحهٔ ۱ از ۲