خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فقر بی قدر کند سلطنت عالم راهوس ملک نباشد پسر ادهم را
۲
می کند کار خرد، نفس چو گردید مطیعدزد چون شحنه شود امن کند عالم را
۳
خرد مشمار گنه را، که گناهی است بزرگگندمی کرد ز فردوس برون آدم را
۴
پیش چشمی که شد از پرده شناسان حجابشاهدی نیست به از چهره خود مریم را
صفحهٔ ۱ از ۳