خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نفس سوخته روشنگر جان است مراچون شرر، زندگی از سوختگان است مرا
۲
دل سودا زده ام جوش بهاران داردچهره از درد اگر برگ خزان است مرا
۳
بیخودی گرد ملال از دل من می شویدرفتن دل به نظر آب روان است مرا
۴
گرچه افتاده‌ام اما پی برداشتنمهر که قد راست کند تیر و سنان است مرا
صفحهٔ ۱ از ۳