خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر نفس تازه گلی زیبِ کنارست مرادایم از جوشِ سخن، جوشِ بهارست مرا
۲
کمرِ وحدتِ من نیست بجز حلقهٔ فکرچون سرِ غنچه به زانو سر و کارست مرا
۳
نامِ منصورِ من از فکر بلندی گیردسرِ زانوی تأمل، سرِ دارست مرا
۴
می‌چکد خون چو کباب از سخنِ رنگینمسینه از ناخنِ اندیشه فگارست مرا
صفحهٔ ۱ از ۴