خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد ز زنجیر فزون شور جنون مجنون راموج بال و پر رفتار شود جیحون را
۲
گل ابری چه قدر آب ز دریا گیرد؟نکند دیده سبکبار دل پر خون را
۳
گوشه عافیتی صافدلان را کافی استخم خالی است بس از میکده افلاطون را
۴
سرو را باری اگر هست، همین بار دل استبرگ عیش از کف افسوس بود موزون را
صفحهٔ ۱ از ۲