خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گریه بسیار بود نو به وجود آمده راخاک زندان بود از چرخ فرود آمده را
۲
نیست چون ماتمیان کار به جز گریه و آهبه سراپرده این چرخ کبود آمده را
۳
حاصلی نیست به جز شستن دست از هستیخواب، در رهگذر سیل فرود آمده را
۴
چون برآید ز گریبان سر خجلت فرداپیش درگاه لئیمان به سجود آمده را؟
صفحهٔ ۱ از ۲